Dane są dwie współśrodkowe sfery
i
odpowiednio o promieniach
i
,
. Niech
będzie pewnym punktem należącym do
. Niech
będzie stożkiem o wierzchołku w
stycznym do
. Oznaczmy
. Następnie dla każdego punktu
wykreślamy stożek
i określamy
i dalej przez indukcję
, gdzie
jest stożkiem o wierzchołku w
i stycznym do
. Udowodnić, że dla pewnego
jest
.
W tym zadaniu przez stożek należy rozumieć powierzchnię nieograniczonego stożka kołowego, a przez styczność stożka do sfery - styczność wzdłuż pewnego okręgu. (Ten brak precyzji w sformułowaniu został zauważony i wytknięty przez wielu uczestników olimpiady.)
Oznaczmy przez
wspólny środek sfer
i
. Niech
będzie rozwartością kąta przy wierzchołku stożka
(a więc i każdego stożka
rozważanego w zadaniu);
. Przyjmijmy
. Udowodnimy przez indukcję względem
następującą implikację:
![]() |
Stąd wyniknie, że
.
Dla
poprzednik implikacji (1) przybiera postać:
. Stożek
ma wtedy punkty wspólne ze zbiorem
. Niech
(rysunek 5). Zauważmy, że stwierdzenia:
oraz
są równoważne (każde z nich znaczy dokładnie tyle, że odcinek
jest styczny do sfery
). Tak więc w tym przypadku
![]() |
czyli
.
Załóżmy teraz, że dowodzona implikacja (1) zachodzi dla pewnej liczby naturalnej
. Wykażemy słuszność analogicznej implikacji dla
.

Niech
będzie punktem takim, że
(rysunek 6 ilustruje sytuację, gdy
,
; przedstawia on przekrój rozważanych sfer płaszczyzną
). Weźmy pod uwagę koło wielkie sfery
przechodzące przez punkty
i
. Niech
będzie krótszym z dwóch łuków, na które punkty
i
dzielą okrąg tego koła (w przypadku gdy
jest punktem antypodycznym do
bierzemy dowolne koło wielkie o średnicy
i dowolny półokrąg
). Na łuku
znajdujemy punkty
i
takie, że
. Wówczas
,
,
, więc z założenia indukcyjnego
. Niech
będzie punktem antypodycznym do
. W rozważanym kole wielkim kąt wpisany
jest dwukrotnie mniejszy od kąta środkowego
. Zatem
, a to znaczy, że punkty
i
należą do stożka
. Odcinki
i
są więc styczne do sfery
; wobec tego
. Skoro zaś
, wnosimy stąd, że
, zgodnie z określeniem zbioru
jako sumy zbiorów postaci
dla
. Ponieważ z kolei zbiór
jest sumą zbiorów
dla
, otrzymujemy stąd wniosek, że
. Kończy to krok indukcyjny.
Na mocy zasady indukcji implikacja (1) jest słuszna dla wszystkich rozważanych wartości
(tzn. dla
). Zachodzi więc w szczególności dla
. Gdy
, poprzednik tej implikacji jest prawdziwy dla dowrolnego punktu sfery
: nierówność
jest spełniona automatycznie, bo
(zgodnie z określeniem liczby
). Prawdziwy jest więc i następnik; a to znaczy, że każdy punkt
sfery
należy do zbioru
. Zatem ostatecznie
.