Dane są liczby rzeczywiste
,
(
) takie, że
![]() |
oraz
![]() |
Udowodnić, że
![]() |
Przepiszmy założenie (2) w postaci
![]() |
Na mocy nierówności między średnimi mamy więc
![]() |
Wprowadźmy oznaczenie:
![]() |
i przyjmijmy dodatkowo
. Z otrzymanej przed chwilą nierówności (3) wynika, że liczby
są nieujemne. Zauważmy, że
![]() |
skąd
![]() |
A zatem
![]() |
Wobec nierówności
oraz
otrzymana suma jest nieujemna. Tak więc
![]() |
A to właśnie mieliśmy wykazać.
Uwaga 1: Zastosowane w końcowej fazie rozumowania przekształcenie (4) polegające na takim przegrupowaniu składników, by zamiast sumy wyrażeń postaci
(gdzie
) rozważać sumę wyrażeń
, nosi nazwę przekształcenia Abela. Jest ono często stosowane w różnych zagadnieniach związanych z badaniem ciągów i szeregów liczbowych. Warto zwrócić uwagę na podobieństwo tego przekształcenia do reguły ,,całkowania przez części''.
Uwaga 2: Nie korzystaliśmy nigdzie z założenia monotoniczności ciągu
. Również w następnych sposobach nie będzie ono nam niepotrzebne.
To znaczy, przyjmujemy warunki (2) oraz (1'):
![]() |
Uwaga 3: Zadanie jest szczególnym przypadkiem następującego ogólnego twierdzenia:
Jeżeli liczby rzeczywiste
spełniają warunki :
oraz
![]() |
to dla dowolnej niemalejącej funkcji wypukłej
zachodzi nierówność
![]() |
(Aby otrzymać nasze zadanie, wystarczy przyjąć
,
,
.)
Jest to twierdzenie Hardy'ego—Littlewooda—Pólya'i (w skrócie H—L—P), a ściślej, jeden z jego wariantów. W oryginalnym (i najczęściej stosowanym) sformułowaniu twierdzenia H—L—P zakłada się dodatkowo, źe także
i że nierówność (10) staje się równością dla
; za to teza (11) zachodzi wtedy dla dowolnej funkcji wypukłej
, niekoniecznie monotonicznej. W przytoczonym przez nas brzmieniu nosi ono czasem nazwę twierdzenia Tomića lub twierdzenia Weyla; częściej jednak jest uważane za wariant starszego odeń twierdzenia H—L—P (którego dowody dadzą się łatwo przetwarzać na dowody twierdzenia Tomića—Weyla).
Omawiane twierdzenie, w obu tych wersjach, znajdzie Czytelnik wraz z dowodami i komentarzem na przykład w książce: D.S. Mitrinović, Analytic Inequalities; Berlin-Heidelberg-New York 1970 (Ch.2.24, Thms 1, 2). Stosowana tam metoda wykorzystuje przekształcenie Abela (a więc w pewnej mierze koresponduje z rozwiązaniem naszego zadania przedstawionym w sposobie I). Można jednakże, i to bez nadmiernych trudności, uzyskać dowód twierdzenia H—L—P (w którejkolwiek z rozważanych wersji) wzorując się na rozwiązaniu podanym w sposobie II; może to być interesującym zadaniem dla ambitniejszych Czytelników.