III etap XXXVII Olimpiady Matematycznej
Wyznaczyć największą liczbę
taką, że dla każdej liczby naturalnej
istnieje co najmniej
liczb naturalnych większych od
, mniejszych od
i względnie pierwszych z iloczynem
.
Udowodnimy najpierw, że dla każdej liczby naturalnej
istnieje co najmniej jedna liczba naturalna zawarta między
i
względnie pierwsza z
.
W przypadku, gdy
jest liczbą parzystą, wymaganą własność ma liczba
. Oczywiście liczby
i
są względnie pierwsze. Gdyby liczba
była wspólnym dzielnikiem liczb
i
, to dzieliłaby ona różnicę
, a zatem byłaby liczbą parzystą. Ponieważ jednak
jest liczbą nieparzystą, więc takie
nie istnieje. Wobec tego liczby
i
są względnie pierwsze.
W przypadku, gdy
jest liczbą nieparzystą, wymaganą własność ma liczba
. Istotnie liczby
,
są względnie pierwsze. Podobnie jak wyżej stwierdzamy, że
i
również są względnie pierwsze. Zatem
i
są względnie pierwsze.
Udowodniliśmy w ten sposób, że
.
Rozważmy liczbę
. Liczby
nie są względnie pierwsze z
, gdyż dla
liczby
i
dzielą się przez
. Jedynie liczba
jest względnie pierwsza z
. Z przykładu tego wynika, że
. Ostatecznie więc
.
Dany jest kwadrat o boku długości 1 oraz liczby dodatnie
nie większe od 1 takie, że
. Udowodnić, że można pokryć ten kwadrat prostokątami
(
) o bokach długości
równoległych do boków kwadratu.
Niech
będzie podstawą kwadratu. Możemy założyć, że
. Na półprostej
odkładamy kolejno odcinki o długości
aż do przekroczenia punktu
, nad każdym kolejnym odcinkiem długości
; budujemy prostokąt, którego drugi bok ma długość
. Otrzymamy w ten sposób warstwę prostokątów, których suma pól
spełnia nierówność
![]() |
Następnie prowadzimy prostą równoległą do
odległą od niej o
przecinającą boki kwadratu w punktach
,
i na niej budujemy kolejną warstwę prostokątów: odkładamy na półprostej
kolejno odcinki długości
aż do przekroczenia punktu
, nad każdym kolejnym odcinkiem długości
budujemy prostokąt, którego drugi bok ma długość
. Suma
pól prostokątów tej warstwy spełnia nierówność
![]() |
Kontynuujemy to postępowanie aż do wyczerpania wszystkich liczb
. Przypuśćmy, że w wyniku takiego postępowania nie pokryjemy całego kwadratu. Wobec tego
![]() |
Z drugiej strony
![]() |
ale
![]() |
Mamy więc
![]() |
wbrew nierówności (1). Wobec tego podany tu sposób układania prostokątów prowadzi do pokrycia danego kwadratu.
Uwaga. Liczbę
podaną w treści zadania można zastąpić przez liczbę mniejszą. Przytoczone tu rozwiązanie funkcjonuje, gdy
.
Dowieść, że jeżeli funkcja
spełnia dla każdego
równość
i jest ciągła w punkcie 0, to wszystkie jej wartości należą do przedziału
.
Udowodnimy najpierw lemat.
Lemat. Jeżeli
, to
.
Dowód.
Jeśli
, to dla pewnego
jest
. Wobec tego
, skąd wynika, że
.
Obliczmy
. Podstawiając w danym wzorze
otrzymamy
, skąd
, więc
lub
lub
. W każdym przypadku
. Z ciągłości funkcji
w punkcie
wynika, że istnieje takie otoczenie
punktu
, że dla
należących do tego otoczenia jest
. Dla każdej liczby rzeczywistej
istnieje liczba naturalna
, dla której
. Zatem
, zaś na podstawie lematu
,
L itd., wreszcie
.
Wobec tego wszystkie wartości funkcji
należą do przedziału
.
Wewnątrz trójkąta
dany jest punkt odległy odpowiednio o
od prostych
. Niech
będzie długością promienia okręgu wpisanego w trójkąt
. Udowodnić, że
![]() |
Pole trójkąta
można przedstawić jako sumę pól trzech trójkątów, których wspólnym wierzchołkiem jest dany punkt, podstawami zaś są kolejne boki
,
,
. Jeżeli długości tych boków wynoszą odpowiednio
,
,
, to
![]() |
Z drugiej strony to samo pole równe jest
, więc
![]() |

Przypuśćmy, że
,
(w przeciwnym razie zamiast
wzięlibyśmy maksymalną z liczb
,
,
). Zatem
![]() |
![]() |
Długości boków trójkąta spełniają nierówność
, więc
. Otrzymujemy stąd nierówność
.

Dla dowodu pozostałej nierówności poprowadźmy w trójkącie
odcinki łączące środek
koła wpisanego z punktami styczności tego koła z poszczególnymi bokami. Powstaną w ten sposób trzy deltoidy pokrywające trójkąt. Przypuśćmy, że dany punkt
należy do deltoidu, którego jednym z wierzchołków jest punkt
(w innym przypadku rozumowanie jest analogiczne). Jeśli odcinek
tworzy kąty
i
odpowiednio z bokami
i
, to
,
.
Wobec tego
![]() |
Ponieważ oczywiście
![]() |
więc
![]() |
Niech
będzie takim wielomianem dwóch zmiennych, że dla każdej liczby rzeczywistej
zachodzi równość
. Dowieść, że istnieje taki wielomian
, że ma miejsce tożsamość
![]() |
Uporządkujmy wielomian
względem malejących potęg zmiennej
.
, gdzie
są wielomianami zmiennej
. Traktując
jako pewną wartość ustaloną możemy obliczyć iloraz i resztę z dzielenia wielomianu
przez wielomian
(traktowany jako wielomian zmiennej
).
Otrzymamy
![]() |
gdzie
,
są wielomianami zmiennej
. Podstawiając w powyższej równości
,
otrzymamy
![]() |
gdyż
dla każdego
. Wobec założenia o wielomianie
mamy więc
![]() |
dla każdego rzeczywistego
. Podstawiając w miejsce
liczbę
otrzymamy
![]() |
skąd po dodaniu do poprzedniego równania otrzymamy
. Wielomian
przyjmuje wartość
dla nieskończenie wielu argumentów, gdyż
może być dowolną liczbą z przedziału
. Wynika stąd, że
jest wielomianem zerowym. Mamy więc
dla każdego
, skąd analogicznie wnioskujemy, że
jest wielomianem zerowym. Wobec tego
, gdzie
.
Udowodnić, że jeżeli w wielościanie wypukłym mającym
ścian istnieje więcej niż
ścian, z których żadne dwie nie mają wspólnej krawędzi, to w wielościan ten nie można wpisać kuli.
Przypuśćmy, że można wpisać kulę w dany wielościan. Niech
będą ścianami wielościanu,
punktami styczności odpowiednich ścian z kulą. Jeżeli
,
są wspólnymi wierzchołkami ścian
,
, to trójkąty
, i
są przystające (odcinki
i
stycznych do kuli poprowadzonych z punktu
mają równe długości, podobnie
). W ten sposób kąt pełny o wierzchołku
położony na ścianie
można przedstawić jako sumę odpowiednich kątów położonych na ścianach mających z
wspólną krawędź. Suma miar kątów wyznaczonych w ten sposób na wszystkich ścianach wynosi
. W myśl założenia istnieje więcej niż
ścian, z których żadne dwie nie mają wspólnej krawędzi. Oczywiście suma miar kątów o środkach w punktach styczności tych ścian z kulą wynosi więcej niż
. Każdy z tych kątów równy jest odpowiedniemu kątowi na jednej z pozostałych ścian. Ale tych pozostałych ścian jest mniej niż
, więc suma miar rozważanych na nich kątów jest mniejsza od
. Otrzymaliśmy sprzeczność. Zatem w taki wielościan nie można wpisać kuli.
Uwaga. Istnienie wielościanów spełniających taki warunek wykazaliśmy w zadaniu 11 z zawodów stopnia pierwszego.