Rozwiązać równanie
![]() |
gdzie
są danymi liczbami dodatnimi.
Przyjmijmy oznaczenia:
,
![]() |
Za dziedzinę funkcji
przyjmujemy przedział
(bo jedynie dla
wszystkie wyrażenia podpierwiastkowe są nieujemne oraz jedynie wśród nieujemnych liczb
należy szukać rozwiązania równania). Dane w zadaniu równanie przybiera postać
![]() |
Funkcja
jest malejąca (gdy
rośnie, każdy składnik maleje). Zatem
dla
, a więc warunkiem koniecznym istnienia rozwiązania równania (1) w przedziale
jest spełnienie nierówności
![]() |
Gdy najmniejszą z liczb
,
,
jest
, warunek (2) przybiera postać
![]() |
równoważnie,
, czyli
, lub jeszcze inaczej:
![]() |
Ogólnie, koniecznym warunkiem istnienia rozwiązania rozważanego równania jest jednoczesne spełnienie nierówności (3) oraz dwóch analogicznych nierówności powstałych z (3) przez cykliczną zamianę symboli
,
,
. Tę koniunkcję można zapisać w postaci nierówności podwójnej
![]() |
Przyjmijmy teraz, że warunek (4) jest spełniony. Przypuśćmy, że liczba
spełnia równanie (1). Przekształcamy to równanie, jak następuje:
![]() |
podnosimy stronami do kwadratu:
![]() |
i dalej
![]() |
czyli
![]() |
Z uwagi na symetrię ról
,
,
mamy także równości
![]() |
Podstawiamy otrzymane wyrażenia do równania (w jego pierwotnej postaci):
![]() |
a stąd
![]() |
Pozostaje sprawdzić, że liczba
dana wzorem (5) istotnie spełnia rozważane równanie. Z wzoru (5) otrzymujemy równość
![]() |
i analogicznie
![]() |
Ponieważ założyliśmy, że warunek (4) jest spełniony, zatem liczby
![]() |
są nieujemne. Wobec tego
![]() |
i w konsekwencji
![]() |
gdzie zgodnie z (5)
![]() |
Ale wobec (6) mamy
![]() |
co po podstawieniu do poprzedniej równości daje
![]() |
Tak więc prawa strona (7) równa się zeru. Znaczy to, że
, czyli że liczba
spełnia rozważane równanie.
Ostatecznie więc, jeśli liczby
,
,
spełniają warunek (4), to równanie ma dokładnie jedno rozwiązanie, dane wzorem (5); jeśli warunek (4) nie jest spełniony, równanie nie ma rozwiązań.
Uwaga. Sprawdzenie, że liczba
dana wzorem (5) istotnie jest rozwiązaniem równania, okazało się dość uciążliwe. Można uniknąć tego sprawdzania, korzystając z metod analizy matematycznej. Rozważana tu funkcja
jest ciągła w przedziale
, a więc ma {\it własność Darboux}: przyjmuje w tym przedziale wszystkie wartości leżące pomiędzy
i
. Oczywiście
. Zakładając, że spełniony jest warunek (4) a tym samym i warunek (2):
, wnosimy, że istnieje w przedziale
liczba
, dla której
. Wcześniej pokazaliśmy, że liczba taka (jeśli istnieje) musi być dana wzorem (5).