II etap XXXIV Olimpiady Matematycznej
Na płaszczyźnie z ustalonym układem współrzędnych dany jest wielokąt wypukły, którego wszystkie wierzchołki mają współrzędne całkowite. Dowieść, że podwojone pole tego wielokąta jest liczbą całkowitą.
Obieramy dowolny wierzchołek wielokąta i prowadzimy z niego wszystkie przekątne. Podzielimy w ten sposób dany wielokąt na trójkąty, których wierzchołki mają współrzędne całkowite. Wystarczy więc udowodnić rozważane twierdzenie dla trójkąta.

Przez wierzchołki trójkąta prowadzimy proste równolegle do osi układu współrzędnych. Proste te przecinają się w punktach o współrzędnych całkowitych, wyznaczają więc prostokąt, którego pole jest liczbą całkowitą i na którego bokach leżą wierzchołki rozważanego trójkąta. Trójkąt nasz powstaje z tego prostokąta przez odcięcie jednego, dwóch albo trzech trójkątów prostokątnych o przyprostokątnych równoległych do osi układu współrzędnych i wierzchołkach w punktach o współrzędnych całkowitych. Długości przyprostokątnych tych trójkątów są liczbami całkowitymi, więc pole każdego trójkąta (równe połowie iloczynu długości przyprostokątnych) jest liczbą całkowitą albo połową liczby całkowitej. Wobec tego pole
rozważanego trójkąta jest różnicą liczby całkowitej (pola prostokąta) i jednej, dwóch albo trzech liczb, z których każda jest całkowita albo jest połową liczby całkowitej. Zatem
jest liczbą całkowitą.
Dane są takie trzy liczby nieujemne
, że suma każdych dwóch jest nie mniejsza od pozostałej. Dowieść, że
![]() |
Zastosujemy nierówność
![]() |
którą można wyprowadzić z własności funkcji pierwiastkowej, albo udowodnić bezpośrednio jak następuje. Podnosząc obustronnie do kwadratu otrzymujemy nierówność równoważną
![]() |
którą następnie przekształcamy do postaci
![]() |
Cztery powyższe nierówności są oczywiście równoważne, a ostatnia jest spełniona dla wszystkich nieujemnych
,
.
W nierówności (1) podstawiamy
,
i dostajemy
![]() |
Analogicznie
![]() |
i
![]() |
Po dodaniu tych nierówności otrzymujemy
![]() |
Uwaga. Jeśli liczby
,
,
są różne, to każdą z powyższych nierówności można zastąpić przez nierówność ostrą.
Punkt
leży wewnątrz trójkąta
, przy czym
. Punkty
i
są odpowiednio rzutami
na proste
i
,
jest środkiem odcinka
. Dowieść, że
.
Niech
i
będą odpowiednio środkami odcinków
i
. Punkty te są środkami kół opisanych odpowiednio na trójkątach
i
, skąd wynika, że
![]() |
jako kąty środkowe oparte na tych samych łukach, co odpowiednie kąty wpisane. Kąty
i
są równe z założenia. Zatem
![]() |

Odcinek
łączy środki boków
i
trójkąta
. Wynika stąd, że
. Analogicznie
. Wobec tego czworokąt
jest równoległobokiem, skąd wynika, że
![]() |
Z równości (1) i (2) otrzymujemy, że
. Ponadto
oraz
. Wynika stąd, że trójkąty
i
są przystające, a zatem
=
.
Niech
będzie największą liczbą nieparzystą, przez którą dzieli się
. Udowodnić, że
![]() |
Największy dzielnik nieparzysty
liczby
możemy otrzymać w następujący sposób. Jeśli
jest liczbą nieparzystą, to
, w przeciwnym razie rozważamy liczbę
. Jeśli
jest liczbą nieparzystą, to
, w przeciwnym razie rozważamy liczbę
itd.
Wobec tego szukaną sumę otrzymamy odejmując od sumy kolejnych liczb naturalnych od
do
połówki co drugiego składnika, następnie czwarte części co czwartego składnika, dalej ósme części co ósmego składnika itd. Zatem
![]() |
Dwusieczne kątów
trójkąta
przecinają okrąg opisany na tym trójkącie odpowiednio w punktach
. Dowieść, że
![]() |

Oznaczmy krótko przez
,
,
odpowiednie kąty trójkąta
. Kąt
jest oparty na tym samym łuku, co kąt
, więc
. W trójkącie
suma miar kątów wynosi
, więc
. Stąd i z twierdzenia sinusów zastosowanego do trójkąta
otrzymujemy
. Analogicznie mamy
![]() |
![]() |
skąd wynika, że
![]() |
natomiast
![]() |
Dana w zadaniu nierówność jest więc równoważna nierówności
![]() |
a ta ostatnia była treścią zadania 2 z zawodów stopnia pierwszego.
Dla danej liczby
oznaczmy przez
prawdopodobieństwo tego, że przy losowym wyborze pary liczb całkowitych
spełniających warunki
(wybór każdej pary jest jednakowo prawdopodobny) liczba
będzie parzysta. Obliczyć
.

Diagram na rysunku 10 przedstawia trójkąt Pascala napisany modulo
, to znaczy mający zera i jedynki odpowiednio w tych miejscach, gdzie w zwykłym trójkącie Pascala występują liczby parzyste i nieparzyste. Jak w zwykłym trójkącie Pascala, tak i tu każdy element jest sumą elementów stojących bezpośrednio nad nim zgodnie z tabliczką dodawania modulo 2:
,
,
,
. Narysowane linie poziome dzielą ten trójkąt na warstwy:
złożona z wiersza nr
,
złożona z wiersza nr
,
złożona z wierszy nr
i
,
złożona z wierszy nr
,
,
,
,
złożona z wierszy o numerach od
do
Udowodnimy indukcyjnie, że w dowolnej warstwie
znajdują się dwa rozłączne trójkąty, z których każdy jest identyczny z trójkątem utworzonym przez warstwy
, oraz, że te dwa trójkąty są rozdzielone odwróconym trójkątem złożonym z samych zer; górny wiersz warstwy składa się ze skrajnych jedynek i samych zer, dolny zaś wiersz warstwy składa się z samych jedynek.
Dla
jest to widoczne z rysunków (linie ukośne wyznaczają podział na trójkąty, o których mowa). Załóżmy prawdziwość powyższych zależności dla pewnego
i weźmy pod uwagę warstwę
.Z założenia indukcyjnego, ostatni wiersz warstwy
ma postać
, a zatem zgodnie z podaną wyżej regułą dodawania, pierwszy wiersz warstwy
ma postać
. Skrajne jedynki tego wiersza dają początek dwóm nowym kopiom trójkąta Pascala, a pomiędzy nimi znajdują się zera. Warstwa
ma tyle samo wierszy, co warstwy
razem wzięte, więc w podstawie każdego z tych dwóch trójkątów na dole warstwy
znajdzie się ten sam układ cyfr, co i w ostatnim wierszu warstwy
, czyli rząd jedynek. Wypełnią one ostatni rząd warstwy
. Kończy to dowód tezy indukcyjnej.
Liczba
określona w zadaniu równa się stosunkowi liczby zer w wierszach o numerach od
do
do liczby wszystkich elementów tych wierszy. Wiersze te obejmują warstwy
oraz pierwszy wiersz warstwy
. Z wyżej udowodnionego związku wynika, że w sumie warstw
jest trzykrotnie więcej jedynek, niż w sumie warstw
, a ponieważ w warstwie
jest jedna jedynka, więc w sumie warstw
jest
jedynek. Doliczając do tego dwie skrajne jedynki następnego wiersza widzimy, że w rozważanym fragmencie trójkąta Pascala jest
jedynek. Wszystkich elementów jest w tym fragmencie
, a więc jest tam
zer. Badane prawdopodobieństwo równa się
![]() |
Stąd
.