III etap XXXIV Olimpiady Matematycznej
Rozważamy grę jednoosobową na nieskończonej szachownicy opartą na następującej regule. Jeżeli na dwóch polach mających wspólny bok stoją plony i następne pole jest puste (trzy omawiane pola leżą na jednej linii poziomej lub pionowej), to możemy te piony usunąć i postawić jeden pion na trzecim z tych pól (które było puste).
Udowodnić, że jeżeli w pozycji początkowej piony wypełniają prostokąt o liczbie pól podzielnej przez 3, to nie możemy otrzymać pozycji, w której na szachownicy jest tylko jeden pion.
Wprowadzając na płaszczyźnie odpowiedni układ współrzędnych możemy każdemu polu szachownicy przyporządkować parę liczb całkowitych, przy czym dwóm polom sąsiednim leżącym w jednym wierszu pionowym odpowiadają liczby
i
, a dwóm sąsiednim polom leżącym w jednym wierszu poziomym - liczby
i
. Każdemu polu szachownicy możemy przyporządkować sumę
jego współrzędnych, a następnie resztę z podzielenia
przez
. W ten sposób podzielimy wszystkie pola na trzy zbiory:
![]() |
Piony ustawione w pozycji początkowej zajmują prostokąt o wymiarach
lub
. W każdym wierszu równoległym do boku długości
co trzeci pion stoi na polu należącym do
, co trzeci - na polu należącym do
i co trzeci na polu należącym do
(sumy współrzędnych kolejnych pól są kolejnymi liczbami całkowitymi). Wobec tego w pozycji początkowej liczby pionów zajmujących pola należące do
, do
i do
są równe. Jeśli w pewnej pozycji dokładnie
pionów zajmuje pola ze zbioru
,
pionów - pola ze zbioru
,
pionów - ze zbioru
, że dokonując ruchu dozwolonego w grze zabieramy dwa piony, a dostawiamy trzeci, przy czym zmian tych dokonujemy na trzech polach występujących obok siebie w jednym rzędzie, więc każde z tych pól należy do innego ze zbiorów
,
,
. Zatem dwie z liczb
,
,
zmniejszają się o
, pozostała liczba wzrasta o
. Ponieważ w pozycji początkowej liczby pionów zajmujących pola ze zbiorów
,
,
były równe, więc po każdej serii dozwolonych ruchów liczby pionów zajmujących pola ze zbiorów
,
,
są liczbami tej samej parzystości. Jeśli na szachownicy jest tylko jeden pion, to należy on do jednego ze zbiorów
np. do
i wówczas sytuacji tej odpowiadają liczby
,
,
, które nie są tej samej parzystości. Wynika stąd, że nie można doprowadzić do pozycji, w której na szachownicy pozostałby tylko jeden pion.
Na płaszczyźnie dany jest
-kąt wypukły
oraz punkt
w jego wnętrzu nie należący do żadnej przekątnej. Dowieść, że jeśli
jest liczbą parzystą, to liczba trójkątów
(
), które zawierają punkt
jest parzysta.

Rozważmy najpierw czworokąt wypukły
i punkt
w jego wnętrzu nie należący do żadnej przekątnej. Punkt
należy do jednej z dwóch półpłaszczyzn o krawędzi
. Wynika stąd, że punkt
należy do dokładnie dwóch spośród trójkątów
,
,
,
(na rys. 11 punkt
należy do trójkątów
i
). Udowodniliśmy w ten sposób tezę twierdzenia dla
. Przypuśćmy, że
jest liczbą parzystą większą od
. Wybierając dowolne cztery wierzchołki
,
,
,
danego wielokąta otrzymamy czworokąt wypukły. Jeśli punkt
należy do tego czworokąta, to należy on do dwóch spośród trójkątów
,
,
,
; jeśli punkt
nie należy do czworokąta, to nie należy również do żadnego z tych trójkątów. W każdym przypadku liczba trójkątów wyznaczonych przez wierzchołki
,
,
,
i zawierających punkt
jest parzysta. Dowolnie ustalony trójkąt
jest zawarty w
czworokątach o wierzchołkach będących wierzchołkami danego wielokąta. Wobec tego rozważając wszystkie czworokąty
i zawarte w nich trójkąty zawierające punkt
policzymy każdy trójkąt
-krotnie. Dodając liczby trójkątów zawartych w czworokątach
i zawierających punkt
otrzymamy więc pewną liczbę parzystą równą
, gdzie
jest liczbą trójkątów
zawierających punkt
. Ponieważ
jest liczbą nieparzystą (bo
jest liczbą parzystą), więc liczba rozważanych trójkątów jest parzysta.
Dana jest liczba niewymierna
należąca do przedziału
i liczba naturalna
. Udowodnić, że istnieją takie liczby naturalne
, że
![]() |
Niech
będzie największą liczbą naturalną spełniającą nierówność
. Wobec tego
![]() |
a zatem przyjmując
,
,
,
mamy spełnioną nierówność
![]() |
oraz warunek
, gdyż
. Jeżeli ponadto
, to liczby
,
,
,
stanowią rozwiązanie zadania. Jeśli ostatnia nierówność nie jest spełniona to następujący lemat wskaże drogę do rozwiązania.
Lemat. Jeśli liczby naturalne
,
,
,
spełniają warunki
![]() |
to
![]() |
Dowód.
. Obliczamy różnicę
![]() |
skąd oczywiście wynika, że
. Pozostałe warunki otrzymujemy analogicznie.
Rozważamy cztery ciągi liczb naturalnych
,
,
,
określone, jak następuje:
![]() |
gdy
![]() |
oraz
![]() |
gdy
![]() |
Z powyższego określenia wynika, na podstawie nierówności (1) i lematu, że liczby
,
,
,
spełniają warunki
![]() |
Iloczyny
tworzą ciąg ściśle rosnący, bowiem przy przejściu od
do
jeden z czynników zwiększa się, drugi zaś pozostaje nie zmieniony. Wobec tego wystarczy przyjąć tak duże
, żeby zachodziła nierówność
. Liczby
,
,
,
spełniają wówczas warunki zadania.
Udowodnić, że jeżeli liczby naturalne
spełniają równość
, to
![]() |
Udowodnimy najpierw, że dla dowolnych liczb naturalnych
,
,
, 
![]() |
Jeśli liczba pierwsza
spełnia relacje
oraz
, to
,
,
,
, więc
dzieli każdą z liczb
,
,
,
. Stąd
. Wobec tego
.
Jeśli
oraz
, ale
, to jedna z liczb
,
nie dzieli się przez
, np.
,
. Ponieważ
,
, więc
.
Wynika stąd, że
, więc
.
Tym samym równość (1) została udowodniona. Podstawiając w tej równości
,
,
,
otrzymamy
![]() |
Wobec założenia
dostajemy stąd
![]() |
Na płaszczyźnie dane są wektory
o długości 1. Dowieść, że można tak wybrać liczby
równe 1 lub 2, że długość wektora
jest nie mniejsza od 2.
Zaczepmy w dowolnym punkcie
wektory
,
,
. Wyznaczają one trzy proste przecinające się w punkcie
. Wśród kątów wyznaczonych przez pary tych prostych istnieje kąt o mierze
nie większej od
. Przypuśćmy, że jest to kąt między prostymi wyznaczonymi przez wektory
i
(w innym przypadku wystarczy zmienić numerację wektorów). Wobec tego jeden z kątów
,
ma miarę
.
Przyjmujemy
tak, by kąt
miał miarę
. Obliczmy iloczyn skalarny wektora
przez siebie:
![]() |
Wobec tego
.
Zauważmy następnie, że
![]() |
Wobec tego jedna z liczb
,
nie jest mniejsza od
. Przyjmujemy
tak, by
. Wówczas
.
Wykazać, że jeśli wszystkie kąty dwuścienne czworościanu są ostre, to wszystkie jego ściany są trójkątami ostrokątnymi.
Każdej ścianie przyporządkowujemy wektor jednostkowy prostopadły do niej i skierowany na zewnątrz czworościanu. Rozważmy dwie ściany tworzące kąt
. Wektory przyporządkowane tym ścianom tworzą kąt
(rys. 12). Wobec tego na to, by wszystkie kąty dwuścienne czworościanu były ostre, potrzeba i wystarcza, by kąty między każdą parą spośród wektorów
,
,
,
przyporządkowanych poszczególnym ścianom były rozwarte, a więc by
![]() |


Załóżmy, że spełnione są powyższe nierówności. Udowodnimy, że każdy kąt płaski czworościanu jest ostry. Rozważmy kąt
. Wektor
przyporządkowany ścianie
jest prostopadły do prostej
. Wobec tego rzut
wektora
na płaszczyznę
też jest prostopadły do prostej
. Podobnie wektor
przyporządkowany ścianie
jest prostopadły do prostej
, więc jego rzut
na płaszczyznę
jest prostopadły do
. Wynika stąd, że
![]() |
Wobec tego kąt
jest ostry wtedy i tylko wtedy, gdy
.

Wektory
,
,
,
mają długość
, wobec tego (rys. 14)
![]() |
Stąd
![]() |
bo każdy z występujących tu iloczynów skalarnych jest ujemny. Wykazaliśmy więc, że kąt
jest ostry. Dla pozostałych kątów płaskich dowód jest analogiczny.