Wyznaczyć współczynniki
i
, równania
tak, aby same wartości
i
były pierwiastkami tego równania.
Na mocy twierdzeń o sumie i iloczynie pierwiastków równania kwadratowego liczby
i
są wtedy i tylko wtedy
pierwiastkami równania
, gdy spełniają układ równań
![]() |
czyli
![]() |
Drugie z równań układu (1) jest spełnione, gdy
lub gdy
, tj. gdy
.
Układ (l) ma więc dwa rozwiązania:
![]() |
Równaniami kwadratowymi o żądanej właśności są równania
![]() |
Liczby
i
mają spełniać równanie
. Zatem
![]() |
czyli
![]() |
Drugie z równań układu (2) daje
lub
.
otrzymujemy rozwiązanie
![]() |
Biorąc
mamy
; po podstawieniu do pierwszego z równań układu (2) otrzymujemy równanie
![]() |
którego pierwiastkami są liczby
i
, przy czym odpowiednimi wartościami
są liczby
i
.
Stąd dalsze rozwiązania układu równań (2):
![]() |
Ze znalezionych rozwiązań tylko liczby
,
oraz
liczby
,
spełniają warunki zadania. Liczby
,
warunków tych nie spełniają, gdyż pierwiastkami równania
są liczby
i 1, a nie liczby
i
.
Aby wyjaśnić ten paradoks, zauważmy, że układ równań (2)
daje tylko warunki konieczne dla poszukiwanych liczb
i
,
Nie są to jednak warunki dostateczne: jeśli bowiem liczby
i
spełniają układ (2), to każda z nich jest wprawdzie pierwiastkiem
równania
, ale z tego nie wynika, że
i 
dają oba pierwiastki tego równania. W przypadku, gdy
,
jest to jeden i ten sam pierwiastek, jak to właśnie zachodzi w równaniu
.
Ponieważ pierwiastkami równania
są liczby 
i
, więc poszukiwane liczby
i
czynią zadość bądź układowi równań
![]() |
bądź też układowi równań
![]() |
Oba układy (3) i (4) możemy rozwiązać jednocześnie. Dodając stronami
równania każdego układu oraz odejmując je stronami otrzymujemy
![]() |
Stąd
![]() |
czyli
![]() |
Ostatnie równanie daje dwie możliwości
Biorąc
i
otrzymujemy
![]() |
Biorąc
i
otrzymujemy
![]() |
Wartości
,
spełniają oba układy (3) i (4), natomiast wartości
,
spełniają tylko układ (3). Otrzymujemy
- zgodnie z poprzednim - dwa równania kwadratowe o żądanej
własności:
i
.