Dowieść, że liczba, która w dziesiątkowym układzie
pozycyjnym wyraża się za pomocą 91 jedynek, jest liczbą złożoną.
Ponieważ
, więc cyfry danej liczby
można podzielić na 13 grup
po 7 jedynek w każdej grupie:
![]() |
Stąd widać, że liczba ta dzieli się przez
; w ilorazie otrzymujemy liczbę
![]() |
Aby rzecz ująć nieco dokładniej, oznaczmy dla krótkości
. Liczbę daną możemy przedstawić
jako sumę 13 składników.
![]() |
odpowiadających owym 13 grupom cyfr. Biorąc
przed nawias otrzymujemy
![]() |
a z tego widzimy, że liczba dana jest iloczynem dwóch liczb naturalnych różnych od 1,
a więc nie jest liczbą pierwszą.
Inny rozkład liczby
uzyskamy dzieląc jej cyfry na 7 grup
po 13 jedynek w każdej grupie; spostrzeżemy wówczas, że liczba L
dzieli się przez liczbę
![]() |
Ujmując to dokładniej napiszemy, że
![]() |
skąd
![]() |
Możemy też rozumować w sposób następujący:
![]() |
Liczba
jest zatem sumą 91 wyrazów postępu geometrycznego,
którego wyraz pierwszy równa się 1, a iloraz równa się 10.
Według znanego wzoru na sumę wyrazów postępu geometrycznego
mamy
![]() |
Stąd
![]() |
Ponieważ
![]() |
więc podstawiając w powyższym wzorze za pierwszym razem
,
, a za drugim razem
,
, widzimy, że
liczbę
rozłożyliśmy na dwa czynniki naturalne różne od 1. Są
to te same czynniki, co w rozkładzie (1).
Analogicznie uzyskamy rozkład (2), gdy napiszemy
![]() |
i we wzorze (*) podstawimy za pierwszym razem
,
,
a za drugim razem
,
.