II etap XXXI Olimpiady Matematycznej
Uczniowie
i
grają według następujących reguł: uczeń
obiera na płaszczyźnie wektor
o długości 1, następnie uczeń
podaje liczbę
, równą
lub
; potem uczeń
obiera wektor
o długości
, a z kolei uczeń
podaje liczbę
równą
lub
itd. Wygrywa
, jeśli dla pewnego
wektor
ma długość większą od ustalonej przed rozpoczęciem gry liczby
. Udowodnić, że uczeń
może doprowadzić do wygranej w nie więcej niż
krokach niezależnie od postępowania partnera
.
Wykażemy przez indukcję, że uczeń
może tak wybrać liczby
, aby długość wektora
, była nie mniejsza od
.
Dla
wektor ma długość
niezależnie od tego, czy
, czy też
.
Załóżmy, że dla pewnego
długość wektora
, jest
. Jeśli
jest kolejnym wektorem o długości
podanym przez gracza
, to gracz
powinien przyjąć
, jeśli wektory
oraz
tworzą kąt o mierze
, natomiast
, jeżeli ten kąt ma miarę
(wtedy wektory
i
tworzą kąt o mierze
). Dzięki takiemu wyborowi
. Wobec tego
![]() |
a zatem
![]() |
Stąd na mocy zasady indukcji wynika, że gracz
może tak dobierać liczby
, by dla każdej liczby naturalnej
było
.

Dla dowolnej liczby rzeczywistej nieujemnej
liczba
jest najmniejszą liczbą naturalną większą od
, zatem po
krokach
gracz
może spowodować, by długość wektora
była większa lub równa
. Jeśli ustalona z góry liczba
jest ujemna, uczeń
wygrywa już w pierwszym kroku,
.
Dowieść, że dla dowolnych liczb rzeczywistych
prawdziwa jest nierówność
![]() |
Załóżmy najpierw, że
są liczbami nieujemnymi. Rozpatrzmy liczby
![]() |
Średnia geometryczna tych liczb wynosi
![]() |
Średnia arytmetyczna wynosi
![]() |
Na mocy nierówności między średnią arytmetyczną a średnią geometryczną otrzymujemy
![]() |
Jeśli liczby
nie są wszystkie nieujemne, to na mocy powyższego
![]() |
(po prawej stronie opuszczamy znak wartości bezwzględnej, bo wszystkie potęgi mają parzyste wykładniki), a z kolei
![]() |
Dana jest w przestrzeni kula
i punkty
poza kulą takie, że odcinek
przecina wnętrze kuli. Udowodnić, że zbiór tych punktów
, dla których odcinki
i
są styczne do kuli
, zawarty jest w pewnej płaszczyźnie.
Oznaczmy przez
środek kuli
, przez
długość jej promienia. Mamy
![]() |
ponieważ wektor
jest prostopadły do
i do
. Wektory
i
są równoległe, więc
![]() |

Analogicznie
![]() |
Mnożąc równość (*) przez
, równość (**) przez -
i dodając stronami otrzymamy
![]() |
gdyż
.
Zbiór wszystkich punktów
spełniających równanie (***) stanowi płaszczyznę prostopadłą do wektora
, cnd.
Udowodnić, że jeżeli
i
są liczbami rzeczywistymi oraz wielomian
ma trzy pierwiastki dodatnie, to są one równe.
Przypuśćmy, że liczby dodatnie
,
,
są pierwiastkami wielomianu
. Wobec tego
, skąd po wymnożeniu z prawej strony i przyrównaniu współczynników przy kolejnych potęgach zmiennej
otrzymamy tzw. wzory Viete'a
![]() |
![]() |
![]() |
Dzieląc drugi z tych wzorów przez trzeci otrzymamy
![]() |
Pomnóżmy to równanie przez pierwszy z wzorów Vetie'a
![]() |
![]() |
![]() |
Zauważmy, że
, przy czym równość ma miejsce tylko w przypadku, gdy
. Istotnie, nierówność ta jest równoważna nierówności
(otrzymanej przez pomnożenie przez liczbę dodatnią
), ta zaś równoważna jest nierówności
, to jest nierówności
.
Analogicznie stwierdzamy, że
![]() |
![]() |
przy czym równości mają miejsce tylko w przypadku
. Wobec tego z równości (*) wynika, że
![]() |
a więc
.
Wypisujemy kolejno wyrazy ciągu
, gdzie
, zaś
dla
jest liczbą całkowitą wybraną losowo z przedziału
(wybór każdej liczby z tego przedziału jest jednakowo prawdopodobny). Kończymy wypisywanie, gdy wybrana liczba jest zerem, tzn.
,
, Długość
ciągu
jest zmienną losową. Udowodnić, że wartość oczekiwana tej zmiennej losowej jest większa od 7.
Dla danej liczby całkowitej nieujemnej
rozważmy zmienną losową
będącą długością
ciągu (
), gdzie
,
dla
jest liczbą całkowitą wybraną losowo z przedziału
,
. Oznaczmy przez
wartość oczekiwaną tej zmiennej losowej. Oczywiście
, gdyż dla
istnieje tylko jeden ciąg mający długość
, którego jedynym wyrazem jest
. Niech
będzie liczbą naturalną. Przypuśćmy, że wyznaczyliśmy wartości oczekiwane
dla wszystkich
. Rozważamy ciągi
, w których
. Możliwe są dwa następujące zdarzenia.
1) Albo
(prawdopodobieństwo tego zdarzenia wynosi
)
i wtedy wartość oczekiwana długości ciągu (
) wynosi
, więc wartość oczekiwana długości ciągu (
) wynosi w tym przypadku
,
2) albo
(prawdopodobieństwo tego zdarzenia wynosi
) i wtedy wartość oczekiwana długości ciągu
jest dokładnie taka, jak wartość oczekiwana długości ciągu
, w którym
; ta wartość wynosi
.
Wobec tego
![]() |
Ponieważ
, więc
.
Interesująca nas w zadaniu wartość oczekiwana wynosi
![]() |
Liczba w ostatnim nawiasie jest mniejsza od
natomiast każda
z liczb w poprzednich nawiasach (których jest osiem) jest większa od
gdyż w
-tym nawiasie jest liczba
![]() |
będąca sumą
składników, z których wszystkie są mniejsze (tylko ostatni równy). Wobec tego
![]() |
Uwaga. Przybliżona wartość liczby
wynosi
.
Udowodnić, że jeżeli punkt
przebiega okrąg wpisany w trójkąt
, to wartość wyrażenia
jest stała (
są odpowiednio długościami boków leżących naprzeciw wierzchołków
).
Środek
okręgu wpisanego w trójkąt
jest punktem przecięcia dwusiecznych
,
,
.

Ponieważ
![]() |
![]() |
![]() |
więc
![]() |
![]() |
![]() |
a zatem
![]() |
Ponieważ
równe jest długości promienia
okręgu wpisanego,
,
,
,
,
,
są długościami danymi, więc wystarczy wykazać, że ostatni składnik w tej sumie jest zerowy, dokładniej, że
![]() |
jest wektorem zerowym
.
Dwusieczna kąta w trójkącie dzieli bok przeciwległy na odcinki proporcjonalne do boków przyległych, więc
![]() |
Wobec tego
,
.
Zastosujemy otrzymane zależności w następującym rachunku.
![]() |
Ponieważ
, więc
. Analogicznie możemy stwierdzić, że
oraz
, wektory
,
,
nie są jednak równoległe, wobec tego
jest wektorem zerowym.
Wynika stąd, że
![]() |
a to oczywiście nie zależy od położenia punktu
na okręgu wpisanym w trójkąt.
Uwaga. Fakt, że
ma następującą interpretację fizyczną. Umieśćmy w punktach
,
,
masy odpowiednio
,
,
. Ponieważ punkt
dzieli bok
w stosunku
, punkt
jest środkiem ciężkości układu dwóch mas
, a więc środek ciężkości układu trzech mas leży na prostej
. Z analogicznych powodów środek ten leży na prostej
oraz na prostej
, znajduje się więc w punkcie
.
Wyrażenie
jest równe momentowi bezwładności naszego układu dla obrotu względem punktu
. Teza zadania wynika teraz ze znanego twierdzenia, że ten moment bezwładności zależy tylko od odległości punktu
od środka ciężkości układu.