Dowieść, że cztery proste łączące wierzchołki czworościanu ze środkami kół wpisanych w ściany przeciwległe tym wierzchołkom mają punkt wspólny wtedy i tylko wtedy, gdy trzy iloczyny długości przeciwległych krawędzi czworościanu są równe.
Niech
będzie danym czworościanem, a punkty
i
odpowiednio - środkami kół wpisanych w ściany
i
(rys. 15).

Niech
i
odpowiednio będą punktami przecięcia prostej
z prostymi
i
. Ponieważ środek koła wpisanego w trójkąt jest punktem przecięcia dwusiecznych jego kątów, więc
jest dwusieczną kąta
, a
jest dwusieczną kąta
. Dwusieczna kąta w trójkącie dzieli bok przeciwległy na odcinki proporcjonalne do pozostałych boków. Wobec tego
![]() |
Zatem
wtedy i tylko wtedy, gdy
.
Proste
i
mają punkt wspólny wtedy i tylko wtedy, gdy punkty
,
,
,
należą do jednej płaszczyzny, to znaczy, gdy proste
i
mają punkt wspólny, a więc, gdy
.
Dowiedliśmy więc, że proste
i
łączące wierzchołki
i
odpowiednio ze środkami kół wpisanych w ściany przeciwległe mają punkt wspólny wtedy i tylko wtedy, gdy
.
Analogicznie dowodzimy, że podobne proste
i
poprowadzone z wierzchołków
i
odpowiednio mają punkt wspólny wtedy i tylko wtedy, gdy
; również proste
i
mają punkt wspólny wtedy i tylko wtedy, gdy
itd.
Jeżeli więc proste
,
,
,
mają punkt wspólny, to
![]() |
Na odwrót, jeżeli zachodzą równości (1), to każda para prostych spośród
,
,
,
ma punkt wspólny. Gdyby na przykład punkty przecięcia prostej
z prostymi
i
były różne, to prosta
byłaby zawarta w płaszczyźnie wyznaczonej przez przecinające się proste
i
. Jest to niemożliwe, ponieważ płaszczyzna zawierająca punkty
,
i
nie zawiera żadnej z tych prostych. Zatem prosta
przecina każdą z prostych
,
,
w tym samym punkcie. Wszystkie te cztery proste mają więc punkt wspólny.